Stel je eens voor, een ‘onderwijsinstelling’ met één personeelslid, lokatie een omgebouwd inloopkast, 69.432 ‘studenten’ en mogelijk meer die zich niet hebben ingeschreven. Onderwerpen waarop men geschoold kan worden, voornamelijk wiskunde, maar ook natuurwetenschappen en economie. Alles gratis. En sinds afgelopen maand door Bill gates extra in het zonnetje gezet.
Het gaat om ‘The Kahn Academy’. Een site en YouTube kanaal geven toegang tot een kleine 1700 ‘lessen’.
Blijkbaar raakt Salman Kahn met zijn eenvoudig geproduceerde screencasts de juiste snaar bij veel Amerikaanse studenten. Zijn aanpak doet mij denken aan de werkwijze van een inmiddels ex-Weindesheim docent die zeer populaire video’s maakte door berekeningen die hij al uitleggend maakte plat op zijn bureaublad op te nemen met een er boven geplaatste camera. Eenvoudig en zeer doeltreffend.
Belangrijke boodschap die ik in dit alles zie: zet niet allerlei beren op je weg, volg het KISS principe en ga voor het eindresultaat.
Dit is zo’n situatie waarin een plaatje meteen meer zegt dan woorden. Hieronder zie je in het midden een ‘Mondriaan-achtige’ blokkenpatroon.
Dat blokkenpatroon is een QR-code. Eigenlijk is het een barcode in 2 dimensies. En deze QR-codes zijn door iedereen te scannen. Tenminste iedereen die een mobieltje heeft die applicaties kan laten werken die met QR-codes om weten te gaan. En dat zijn dus o.a. de veelgebruikte iPhones en Androïd telefoons.
Als je met een dergelijke applicatie bovenstaand blokkenpatroon scant, dan brengt je telefoon (met mobiel internet) je bij de pagina Ask-Q van het Mediacentrum. Op die pagina kun je vragen stellen aan de medewerkers van het Mediacentrum.
We hebben op dit moment in het mediacentrum ook nog een tweede poster hangen.
Deze brengt je dus bij de lijst ‘Nieuwe boeken’ in onze catalogus.
We zijn nog lang niet uitgedacht over de mogelijkheden van QR-codes. Wie weet zie je over enige tijd een QR-code op de boeken die je meteen bij de verlengpagina in onze catalogus brengt. Op het strand schiet je, al lezend in het boek, te binnen dat je het had moeten verlengen. Even scannen met je mobiel en even later is het klaar.
Mocht je zelf ideeën hebben voor toepassingen, laat het me weten via een comment hieronder. Ik stel dat erg op prijs.
Ik hoorde gisteren van een docente dat ze QR-code wil gaan opnemen in haar readers. Via die codes kan ze haar teksten op papier verrijken met bijvoorbeeld materiaal op websites. Het werkt erg goed van papier naar online bronnen. Een url, webadres, kun je uiteraard ook in je teksten opnemen. Maar die moet je overtypen, scannen werkt wel zo handig.
Ik heb meerdere Google accounts. Vooral voor het gebruik van afzonderlijke Gmail adressen, bijvoorbeeld voor het archiveren van mijn werkmail. Van het ene naar het andere account gaan was een kwestie van uit- en weer inloggen. Was, want nu hebben we ‘Google Multiple Accounts’. Heel handig.
Demogirl heeft er een heldere screencast over gemaakt, alhoewel ik er toch wat meer handelingen voor moest verrichten dan Molly McDonald toonde in haar screencast om het werkend te krijgen.
Allereerst heb ik geen menu onder mijn ‘Settings’. Dus ik ging naar Settings, daarna het tabblad ‘Accounts and Import’ en daar onderaan stond de link naar ‘Google Account settings’. Vanaf dat punt leek het weer aardig op Demogirls screencast, behalve dat ik moest klikken op ‘Edit’ bij ‘Multiple sign-in’ i.p.v. het genoemde ‘Change’. Daarna ging ik weer goed samen op met Demogirl.
Terug op mijn standaard Gmail pagina had ik evenwel niet het dropdown menu met mijn andere Gmail accounts. Die moest ik eerst even aangeven door te klikken op het wel al aanwezige ‘Sign in to another account’. En nu kan ik dus heel eenvoudig en snel wisselen tussen mijn Gmail en andere Google diensten acounts. Ben je na enige tijd vergeten dat Google Documents, helaas, niet mee is genomen in het Multiple Accounts gemak, geen nood. Je ziet daar wel je andere accounts, maar die zijn niet klikbaar (grijs).
Vorige maand had ik een korte blogpost waarin ik Windows Live Movie Maker naast de YouTube Video Editor plaatsen. Beide editors zijn simpel, al biedt Windows Live Movie maker meer mogelijkheden. Maar in essentie gaat het bij beide editors om gereedschap die de gebruiker in staat stelt snel en eenvoudig een videoproductie (hmm, wel een groot woord in deze context) in elkaar te zetten.
Voor het onderwijs hebben ze allebei wat te bieden. Ik denk dan wel aan producties waarbij de leerlingen/studenten in korte tijd een resultaat moeten opleveren, waarbij niet zozeer de montagetechnieken meetellen, maar de inhoud vooropstaat.
Windows Live Movie Maker heeft ook het voordeel boven de YouTube Video Editor, dat het ook goed kan omgaan met afbeeldingen (foto’s). Dit verlaagt de drempel weer aanzienlijk. Een productie die uitgaat van een reeks foto’s is in kortere tijd te realiseren. Zoals ook wordt aangegeven in de video hieronder, is de ratio gefilmd en bruikbaar materiaal vaak 10:1. En ook al gaat zoiets ook wel op voor foto’s, in het geval van snapshots is de geïnvesteerde tijd minimaal. Onder de foto’s kan muziek en/of gesproken tekst komen.
De AutoMovie Themes zijn erg handig. Met name de Pan and Zoom themes werken bij afbeeldingen net wat fijner, minder statisch. Ik moet wel bekennen dat ik tevergeefs zocht naar instelmogelijkheden voor het pannen en zoomen. Maar dat is het punt bij dit soort tools, het werk wordt voor je gedaan. Verlang niet meer of kies dan een andere applicatie.
In de onderstaande Windows promo video wordt het allemaal helder uitgelegd en de demonstratie die laat zien hoe je in minder dan 30 seconden een video in elkaar kunt zetten met een reeks foto’s en muziek is indrukwekkend.
De video is ongeveer een jaar oud. Intussen hebben ze blijkbaar de knop AutoMovie vervangen door een menu AutoMovie Themes. Meer keuzes dus (zeven mogelijkheden).
Voor de productie van ‘Teach me how to do it‘ video’s zou Windows Live Movie Maker een heel geschikte applicatie zijn.
Goed idee van Discovery Channel. Phil Plait had het al afgelopen vrijdag aangekondigd, maar de video met de trailer verdween, dus maar even gewacht met deze blogpost. Het goede nieuws is dus dat Phil Plait, de ‘Bad Astronomer’ komt met een eigen serie bij Discovery Channel getiteld ‘Phil Plait’s Bad Universe’.
Phil Plait heeft wat met het idee dat het Universum er op uit is om ons om zeep te helpen. Hij heeft daar 2 jaar geleden een heel goed boek over geschreven, ‘Death from the Skies‘. Met humor geschreven, maar ook met diepgang en veel gedegen wetenschappelijke achtergrond. In de trailer wordt ingegaan op een inslag van een meteoriet, de gevolgen van een Gamma Ray Burst, een uitbarsting van Gamma stralen door het ontploffen van een ster, lijken mij nog veel catastrofaler. En het gaat zo snel dat je geen tijd hebt te reageren, wat dan weer wel een voordeel is .
Ik heb Phil Plait, ‘The bad Astronomer’, in diverse podcasts die ik volg op horen treden. Snel, vol humor, een goede uitlegger (al zet ik Pamela Gay – Astronomy Cast – tot een treedje hoger als het gaat om goede beeldende uitleg bij astronomische zaken en ze heeft een zéér prettige stem om naar te luisteren.). Na een tijdje de voorzitter te zijn geweest van ‘The James Randi Educational Foundation‘ is hij dus weer druk met astronomische aangelegenheden.
Al met al zal het een mooie aanvulling worden op de Mythbusters. Zo te zien gaat Phil Plait in ieder geval ook genoeg explosief materiaal gebruiken. Er is nog geen datum bekend voor het in de lucht gaan van de serie, maar het feit dat Phil Plait er mee naar buiten mocht komen, geeft hoop dat het niet niet te lang gaat duren.
De wil om te leren is een belangrijke karaktereigenschap van veel mensen. Ik heb het idee dat, vreemd genoeg, daar nog veel mee geworsteld wordt in het onderwijs. Hoewel onderwijzen en leren heel dicht bij elkaar liggen, is er een onderscheid en is de balans soms niet helemaal correct. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat ik veel onderwijs genoten heb, maar dat het onderwijs mij niet altijd hielp om te leren. Een resultaat daarvan was dat ik mezelf heb geleerd om voor mij passend onderwijs te zoeken. Daar bestaat al lang een term voor, ‘autodidact’. Wat verborgen zit in die benaming, het is zo op het individu gericht, is dat anderen zo enorm belangrijk zijn bij het leren.
Ik heb het dan niet over het ‘leren’ van totaal nieuwe zaken, nieuwe wetenschappeljke ontdekkingen. Ook al zei Newton al dat hij zijn ontdekkingen deed vanaf de schouders van hem voorgaande ‘reuzen’. En was Einstein openhartig over de onmisbare steun op wiskundig gebied die hij kreeg van zijn oude leermeester Minkowski.
Vroeger had (en heb ik nu nog steeds) veel boeken en tijdschriftartikelen, dus vele auteurs, ter beschikking om mij te helpen. Tegenwoordig kan ik ook verder bouwen aan mijn leerervaringen d.m.v. video, podcasts en andere multimediale middelen.
Vandaag kwam ik een voorbeeld tegen van een gebruik van video in de tegenovergestelde richting. In deze video laat een jongen zien hoe hij een vuurboog heeft gemaakt en helaas niet in staat is vuur te maken. Hij laat alles zien, verteld hoe hij het gemaakt heeft, demonstreert zijn aanpak en vraagt om hulp: ‘Please comment down below, so you can teach me how to do it’.
Natuurlijk kende we het fenomeen van hulp vragen al in fora en tegenwoordig ook via Twitter in de vorm van bijv. ‘#durftevragen’. Maar deze vorm, via video, was ik nog niet tegengekomen en het ziet er zo goed uit.
Komt een leerling of student bij een docent met opmerkingen als ‘ik snap het niet’ of ‘bij mij werkt het niet’, zou het kunnen helpen om hen uit te nodigen er een duidelijke video van te maken. Ik vermoed heel sterk dat in het proces om een andere je probleem duidelijk te maken al veel problemen oplossen. Van die enkelen die dan overblijven ontstaat er zo een hulpvraag die aan inhoud en zodoende aan duidelijkheid heeft gewonnen en waarbij er zeer waarschijnlijk een helpende hand wordt gevonden.
Ik weet niet of de jongen in de ‘vuurboog’ video zelf op dit idee is gekomen, maar hoe dan ook is het een top idee geweest.
Bekend beeld? Je browser open met een hele reeks tabs open (of erger nog en zeker niet ’2010′, een hele reeks browservensters open).
Je wil veel van die open tabs ‘bewaren voor later’. je kunt ze allemaal, een voor een, opslaan onder je favorieten. Of beter je gebruikt Social Bookmarking, bijv. Diigo. Je kunt gebruikmaken van Read It Later, ook handig.
Maar als je veel tabs bij elkaar wilt opslaan voor hergebruik - en vaak komt dat voor dat je gerelateerde tabs naast elkaar open hebt – dan is ‘Clusters‘ een mooie oplossing.
Voordat je verder leest is het van belang te weten dat Clusters alleen werkt binnen Fireox 3+.
Clusters biedt een plug-in voor Firefox, vanaf versie 3. Na installeren en herstarten heb je de mogelijkheid om tabbladen over elkaar heen te schuiven. Hierdoor komt Clusters in actie en maakt één pagina waarop de inhoud van elk tabblad dat je er heen schuift verschijnt als kleine afbeelding en vandaaruit via een klik bereikbaar is.
De pagina die zo ontstaat krijgt een unieke ClusterURL en is is openbaar, maar wel anoniem (niemand kan achterhalen wie de pagina heeft samengesteld).
Het ‘openbare’ karakter houdt in, voor zover ik kan nagaan, dat er geen beveiliging zit op de toegang tot de pagina. OP de site van Clusters is een Google map met de 1000 meeste recente ‘Clusters’, maar daarin verdwijnt die van jou heel snel.
Wat rest is een url naar de ‘verzamelpagina’ die je kunt delen. Van elke pagina kun je ook nog een widget laten produceren die je op een eigen site kunt plaatsen.
De pagina’s die je maakt m.b.v. verzamelde tabs, kun je zelf voorzien van titel, omschrijving en tags.
Ik weet niet of voor mezelf deze werkwijze meer verlichting biedt dan Diigo. Ik zie wel mogelijkheden voor didactische toepassingen, denk bijv. aan het plaatsen van ‘Clusterpagina’s’ in Webquests. Maar ook voor diegene die op een heel eigen wijze de informatie overload te lijf wil gaan heeft Clusters zeker wat te bieden.
Niet alles wat je tegenkomt op het internet mag je zondermeer herbruiken, dat is intussen wel bekend. Er bestaat zoiets als auteursrecht. Maar er is ook veel materiaal waarvan de makers vinden dat het herbruikt mag worden (onder bepaalde condities). Steeds meer van die producenten van materiaal, foto’s, video’s, teksten, stellen hun materiaal beschikbaar voor hergebruik onder de Creative Commons Licentie (CC).
De Creative Commons organisatie heeft een speciale ‘zoekmachine’, met nieuwe interface en in beta als opvolger van de al enkele jaren bestaande ‘zoekmachine’, online staan. Het is niet echt een zoekmachine, meer een schil over een aantal zoekmachines en portals heen, maar biedt je wel via één zoekvenster toegang tot, op dit moment 8, databases.
Ze putten zich uit in het aangeven dat een vondst langs hun weg nog steeds geen garantie biedt dat het materiaal inderdaad is geplaats onder de CC licentie. Controleer zelf altijd, zo is hun raad.
Elk heeft een apart tabblad en levert afzonderlijk de resultaten terug. Je kunt bij het zoeken nog filteren op materiaal dat je commercieel wil hergebruiken en/of dat je wil veranderen, of waarvan je afgeleide werken wilt maken.
.
